فرید باراني
ته چې خفه شې
ته چې خفه شې
زما په سر په اسمانونو باندې وريځې راشي
د غورغوري بابا غږونه ځمکه ولړزوي
او الماسک ورېځې ماتې کړي باران په خاطر
فلک ر قهر بارانونه راته واوروي
زه په دفتر کې د باران د درېدو په خاطر ودرېږم
پینځه شي،شپږ شي بجې واوړي له اتو نه واوړي
د کړکۍ شاته
زه ستومان بې ارادې ولاړ یم
نور مې د زړه حوصله ختمه شي او ستړی شمه
په څوکۍ کېنمه قلم او کتابچې راواخلم
او درته ولیکمه :
« ته چې خفه شې
زما په سر په اسمانونو باندې ورېځې راشي
د غورغوري بابا غږونه ځمکه ولړزوي
او الماسک ورېځې ماتې کړي باران په خاطر
فلک د قهر بارانونه راته واوروي
زه په دفتر کې د باران د درېدو په خاطر ودرېږم
پنځه شي، شپږ شي بجې واوړي له اتو نه واوړي »
دفتر مې وتړم د کور په لوري سر ووهم
د هر قدم سره برېشانه اهسته اهسته ووایمه :
«ته چې خفه شې
زما په سر په اسمانو باندې ورېځه راشي
د غورغوري بابا غږونه ځمکه ولړزوي
او الماسک ورېځې ماتې کړي باران په خاطر
فلک د قهر بارانونه په ما واوروي »
۴ لیندۍ/ ۱۳۸۹ - صفا راډیو، جلال اباد