فرید باراني
لاس مې ونیسه
ارمانه پورته مې کړه
ما مې د مينې تر منزله پورې ورسوه
چې دا ژوندون لکه د غرونو غوندې
له ځايه نه ښوريږي
نور مې د زړه د مايوسۍ په لمن اور واچوه
راشه زما د وجود
د سرو رګو هره کوڅه کې راته کور واچوه
آرمانه جګ شه
لاس مې ونيسه
چې ستړی یمه