فرید باراني
کله چې تلې له دغه ښاره څخه
هر څه لرم
غرونه
سپوږمۍ
ستوري
آسمان مې
ټول تر شا ولاړ دي
ښکلي ملګري د شيدو له رنګه
کار حوصله هر دواړه
د خپل ګراف په طويل موج کې اهتزاز جوړوي
سهار عادي پيليږي
د هرې ورځې په شان
ماښام تيريږي مصروفيت خلاصیږي
بس دوه څيزونه دي چې زړه مې ژړوي وېروي
شپې او يادونه دې تر مرګه رسولې يمه
د خپل وجدان نه يې شړلی یمه
په کومو سترګو باندې خوب وکړمه؟
نه راځي خوب نه راځي
آخر يادونه دي، خو
لکه د بل وطن راغلي مسافر افغانان
چې نانوايي ته په نوبت وي ولاړ
هسې يو يو په دردوونکو څېرو
زما د ذهن په کوڅو کې پرېشانه ګرځي
ولې دې دا يتيمان يونه وړل له ځان سره
کله چې تلې له دغه ښاره څخه
۱۳۸۹-۱۰-۱۴ جلال اباد