فرید باراني
دود
کله چې وپوهېدو
چې رواجونه زموږ د ژوند د ولایت له څوکۍ
استعفا نه ورکوي
او حاکم دود
د پيغمبر په څیر
په داګه حکومت چلوي
نور نو د زړه له ډېره درده ټول خولې خولې شوم
سر مې د خپپل ژوند په ناکامه حالت وګرځېدو
او ته!
ته مې د زړه په زور
له زړه څخه راوباسلې
نور مې وجود د ځنکدن صحنه وه
ته هغه شپه
زما له سترګو نه په لپو لپو اوښکې شولې
تر نیمې شپې مې د ګرېوان په لوري وبهېدې
چیغه فریاد شولې د دود په تاو کې
د خدای له نوم سره یو ځای ووتې
زما د ژوند په هغې تورې شپې کې
سکوت قاتل
د ترهګر غوندې
ټنونه چوپتیا
زما د اطاق په لېونۍ اروا کې و پاشله
سر مې کټ مټ لکه د یخو غټی
له دېره درده زما په واک کې نه و
لپټاپ مې ګول، کتابونه مې ګډوډ پراته وو
پاس په اسمان کې ښکلي ستوري ځلېدل ځلېدل
او رڼې میاشتې
د کړکۍ له خوا نه
لږه رڼا کړې وه
نور مې هماغلته تصمیم ونیوه
چې : نور نو بس دی
هېروم دې د ابد لپاره
...
۲۴/ ۱۲/ ۱۳۸۹ - صفا راډیو، جلال اباد