فرید باراني
د بدنامۍ لکې
زړګیه څه دې کړي؟
چې ستا نږدې دوستانو
ستا په وجدان د بدنامۍ لکې واردې کړلې
او ستا د نور په زړه یې
د تېروتنې د بد نیته قلم
ټول رنګونه توی کړل
زړګیه څه دې کړي؟
چې د ګومان پر اوږو سپرو ورېځو
زما د سترګو له شفافه کوره اوښکې توی کړې
وروسته یې شاته هم ونه کتله
زړګیه څه دې کړي؟
چې ستا نږدې دوستانو
ستا دنیت په مرمرینه کړکۍ
په مرمرینه هغه سپینه کړکۍ
د بدنیتۍ د کور زاړه میخونه ټک وهله
وروسته یې شاته هم ونه کتله
پاڅه! رهي شه ورته دا ووایه
زه مو د کومې قضیې په جرم ونیولم؟
ولې مو داسې وکړل؟
ولې مو زما د زړه په سپینه مرمرینه کړکۍ
د بدنیتۍ د کور زاړه میخونه ټک وهله؟
سکوت
یو له فریاد
او یو له چیغو نه لبرېزه سکوت
زما د ژوند په لېوني ستوني کې ځاله کړې
اه،
میاشتې کلونه
سرو کار مې له غریو سره دی
خو ستا د مینې امانت
ستا د نظر د رڼاګانو نګین
زما د زړه د بخالت لېوني دېو سره دی
زه چې په خیال کې ستا د هیلو د لښکر ولسمشري ونیسم
بیا ټوله ستا شم
د قدرت لمنې
ستا د پلونو لاندې وڅنډمه
خو هغه دېو!
زه ترې ډارېږم
زه ترې ډارېږم
زه ترې کرکه لرم
سره له دې چې یې زما د وجود
د خوشالۍ لارې تړلې د ابد لپاره
...
۷/۱/۱۳۹۰- هرات
یادونه: دا شعر ګل رحمن رحماني ته لیکل شوی.