فرید باراني
د رزاق فاني د «مهاجر» شعر
ژباړه
مهاجر څوک دی؟
سهار وختي
سترګې له اوښکو ډکې
وړوکی زوی مې له کوڅې نه راغی
په غرېو نیولي حالت
یې راته «هو » ویل چې
«هله بابا ووایه
چې مهاجر څه مانا؟
چې دا به نوم وي که ښکنځلې به وي؟ »
زړه مې د زوی له دې پوښتنې نه
د وينو له فریاد ډک شو
او له نظر نه مې د اوښکو مرغلره سترغلو باندې راکوزه
شوله
د لاس په شا مې اوښکه پاکه کړله
او په خپل ذهن کې مې
د یو قانع ځواب په لټه باندې لاره وکړه
او ورته ومې ویل :
« ګوره! زما زړګیه،
ته لا پوهېږې چې هېواد څه مانا؟»
وې ویل :
«هو!
تا خو په خپله یوه ورځ ماته همدا وويل
(هېواد زموږه د نیکونو کور دی )»
په مخ مې کلک مچو کړ
په ژړغوني شان آواز مې ورته وویله :
«که په توره شپه کې
ډله د غلو او دفاسدو خلکو
ستا دبابا جونګړه وسوځوي
او په هر لوري کې اورونه بل کړي
اوته د غلو له وېرې
او د وحشت له خورېدو څخه له کوره ووځې
او په شپو شپو د نورو خلکو په انګړ واړوې
مهاجر کېږې زویه
مسافر کېږې زویه »
د زوی په سترګو کې مې اوښکې راغلې
روان یې خټه شولو
او راته ویې ویل :
«وپوهېدم!
دا مهاجر، مانا بې کوره سړی.»
ما یې د شعر له ساده ژبې نه یو بیت جوړ کړ
د ژبې لاندې
ورته ومې ویل:
«زویه رښتیا وایې ته
مهاجر، یانې بې کوره سړی
او مهاجر، مانا بې ځالې مرغۍ»
...
۱۳\ ۹\ ۱۳۹۰ جلال اباد