سپور يم د سخن خو په ستاينه کې دې پلی شم

چرته مې چې ستا نامه تر غوږ شي هلته غلی شم

ستا د زلفو لارې مې په رمل هم مينده نه کړې

څه که زه له شګو په حکمت پړی غړلی شم

زه هغه مجنون نه يم، غولی مې چې وختونه کړي

پام ورته زما که شي غولی ترې جوړولی شم

نه کړې بې پتې چې مې تر څو خوشحالولی شې

زه به کړمه پت چې دې تر کومه زېږولی شم

ته خو په دې پوهه يې چه څه به درته وايمه

ستا نه اجازه غواړم چې ووايم که غلی شم

ما ته چې تعريف د يار د زلفو بڼو وروځو کړې

دا خوږې خبرې د رقيب کله کولی شم

ستا د جفاګانو رودادونه پرې ليکلي دي

او ګنې يادونه دې بيا زړه ته را بللی شم

خوی مې که لباس د مغربي لولی بدل کړلو

دا هم غنيمت دی چې پښتو خو لا ويلی شم

پرېږده چې مې مينه اکتساب ترې د ځوانۍ اوکا

ځانګه د ځوانۍ د پسرلي دې که څنډلی شم

ستا په تصور دي د وجدان سمې موسکۍ زما

ګوره چې فضا کې کروندې د ګل کرلی شم

ستا په تصور چې زما سترګې د تا سترګې دي

جار دې له دې سترګو ځکه سترګې خمبولی شم

سترګو ته دې زه چې په محفل کې کله ګورمه

دې سره رقيب په خپلو سترګو کې ساتلی شم

څه د ارمان وينه ښه لا زما حمزه په زړه کې شته

لا د مينې جوګې دې تر ژونده خو پاللی شم