له نیکانو روایت دی

هسې توګه حکایت دی

نورمحمد کاکړ راوي دی

چه یې فیض تل جاري دی

د نیکونو له خولې وايي

چه منښت یې راته ښایي

چه کاکړ نیکه زاهد و

لوی څښتن له تل عابد و

تل تر تل بې عبادت کا

پر دې لیار یې ریاضت کا

شپې یې روڼط په لمانځو وې

په ژړا و په نارو وې

نه یې خوب، نه یې خوراک و

عبادت یې ژوند و ځواک و

چه به کښینوست په لمانځنه

یا به کښېوت په ستاینه

ورځ یې ټوله په قعده وه

شپه یې هم یوه سجده وه

تل یې سیر د لاهوت کا

په یوه ګوله یې قوت کا

غرق به تل په ذکرالله و

هر سبا او هر بېګاه و

یوه شپه یې عبادت کا

پر ګناه یې ندامت کا

سترګې پټې سوې له خوبه

په شپو شپو یې و ویښتوبه

هسې خوب یې ولید ګرانه

چه غرغښت ښيي ښهانه

وایي: اې کاکړه زویه!

له تا خوښ یمه نېکخویه!

ستا قدم زما پر لار دی

ما سوا کې دې قرار دی

شپه و ورځ دې ده لمانځنه

د څښتن عبادت کړنه

ولې پاته له تا نور دی

شپې او ورځې دې په کور دی

ځه جهاد کړه پر تا فرض دی

دا هم ستا د غاړې قرض دی

یوه ورځ جهاد افضل

تر کلو کلو لمانځل

څوک چې تل لمونځ و روژه کا

په جهاد به یې پوره کا

لومړی شرط د دین همدا دی

بیا خدمت د خلق الله دی

له تا پاته دواړه دي نه

ځان خبر کړه ښه له دینه

توره واخله مجاهد شه

د لوی خدای د دین قاصد شه

د خدای نور پر جهان خپور کړه

دا خدمت یې په ځان پور کړه

چه دې بشپړ عبادت سي

ځان دې خلاص له معصیت سي

چه له خوبه ویښ کاکړ سو

د غزا پر خوا نوموړ سو

زغره خول یې اراسته کړل

د غزا غشي تېره کړل

هرات خوا ته په تلو تلو سو

د سلطان غیاث له ملو سو

وېکړه هورې جهادونه

د سلطان مل شو په ملونه

څو هورې تر دنیا تېر سو

د غازیانو په ټول شمېر سو

چه یې هلته هم وفات سو

ښخ په خاورو د هرات سو

مېړه هسې ژوندون کاندي

مري د خدای په رضا باندي