SOMMAA
رحمان بابا

رحمان بابا

تل دې ستا خواب الودو سترګو خواب وي

غزل

تل دې ستا خواب الودو سترګو خواب وي

چې فتنه په خواب وده شي ډېر ثواب وي

لکه می چې په مينا کې تجلي کا

نور د حنس په حجاب کې بې حجاب وي

ته چې ما ته لولوي پټۍ د صبر

زه هم ډېر په دا راضي يم که مې تاب وي

زه په دا سبب په ترکو پسې ژاړم

چې ژړا د عاشقانو د مخ اب وي

که نادان وي هم دا همره خو پوهېږي

څوک چې نن ژاړي په يار پسې کذاب وي

د عاشق سترګې په داسبب شوې پاکې

چې مدام د جوي په سر لکه حباب وي

له خالي خونې به څه وړي چې څه نه وي

که ختلي د حباب په سر سيلاب وي

هم په دا يې د نغمې اثر پيدا شه

چې په تشه ګيډه صبر د رباب وي

د حريص له خپله نقده بهره نشته

لکه مار د ګنج د پاسه پيچ و تاب و ي

کاملان تعلقات د دنيا نه کا

لکه پاڼي د خزان پښه په رکاب وي

غفلت هيڅ مناسب نه دی په دنيا کې

ساکنان د دهر کل واړه خراب وي

چې ښادي غواړي بې شماره بې حسابه

په رحمان به د غمونو څه حساب وي