SOMMAA
رحمان بابا

رحمان بابا

غم خواري دا هسې چرې وي غم خورې

غزل

غم خواري دا هسې چرې وي غم خورې

چې به ما دلته کې ناست لرې ته دورې

هغه خدای چې يې ستا مخ بله لمبه کړ

دا لمبه يې کړه زما په ګوګل پورې

هم هغه دې زما تور ليمه سړه کړي

چې يې ستا لاسونه سره کړه سترګې تورې

غل خو غلا د سرو مال په توره شپه کا

ته په ورځ زما د سرود مال چورې

اصيل نه دی چاپيرو دي نه پلورلي

ته اصيل په ديدن پيري هم يې پلورې

دا کوم رنګ د اشنايي او د ورورۍ دی

چې زه ستا د مخ ثنا کړم ته مې زورې

درخانۍ په سل غمونو خدای اخته کړه

زه به ولې له تا زار کوم که ګورې

زه و تا ته د ستا له جوره ژاړم

ته را واخلې سل ګلې نادري نورې

د رحمان په عاشقۍ به افرين کړې

که لږ مخ په ايينه کړې ځان وګورې