ستا له غمه مې په سر کې هسې شور دی

ګويا ميشت مې په سر ښهر د لاهور دی

په افسون او په جادو د تورو سترګو

خراب زړه مې له جمله عالمه تور دی

که مې زړه له غمه وچوي راته وايي

غم د هجر دغه مه ګڼه لا نور دی

د هجران په بيمارۍ کې را معلوم شه

چې اخيستی مې ازار د پلار و مور دی

دا دنيا په مثال کور شوه د غمونو

چې په هسې کور نازېږي هغه کور دی

دا جهان نه د چا خپل دی نه به خپل شي

چا په خپله رضا پريښود چا په زور دی

چې د مرګ په پوروړيو کې څوک ومري

دي دواړو پوروړيو زوی او ورور دی

که رحمان په عاشقۍ ملامت کېږم

ما په سترګو قبول کړی دا پيغور دی