SOMMAA
رحمان بابا

رحمان بابا

ستا په عشق کې دروغژن يم سر تر سره

غزل

ستا په عشق کې دروغژن يم سر تر سره

چې له غمه دي ژوندی ګرځم دلبره

زه به ستا له غمه کله شو لا مړ وم

باري دم د خدای په لاس دي ناز پروره

شام سحر مې دغه ستا زلفې رخسار دي

نور مې مه پوښته له شامه له سحره

چې خبر يې په وصال و په هجران شم

خبر نه يم له فردوسه له سقره

هسې بې سر و سامان دي هيڅوک نه شي

لکه زه چې بې سامانه يم بې سره

يو هنر مې منظور ستا په هنر نه شته

که زه وکړم ستا په عشق کې سل هنره

هيڅ اثر د رحمان اوښي په يار نه کا

خدای دې اوښي د چا نه کا بې اثره