چې مې مينه خدای په تا باندې پيدا کړه

ترکه ما په هغه ورځ خپله رضا کړه

اوس د ستا رضا جفا کړې که وفا کرې

ما د ستا جفا قبوله په وفا کړه

ګل په لعلو و په ګوهر کله څوک پيري

بې له ما چې تا خندا کړه ما ژړا کړه

بې له ما چې د ستا غم په هوس پيرم

کوم وګړی په هوس د غم سودا کړه

دوه ياران به دا رنګ نه وي چا ليدلي

چې يوه ورته ښکنځل کړه بل دعا کړه

ما و درست جهان ته شا و تا ته مخ کړ

تا و درست جهان ته مخ و ما ته شا کړه

دېر هندکې په جهان ګرزي د چا ياد دي

عشق عالي پايه د هير او د رانجا کړه

هم په دا يې تر همه و نام بلند شه

چې قبوله عندليب د ګل جفا کړه

نا اشنا د بېلتانه له غمه څه زده

خدای دغه خواري په بخره د اشنا کړه

عاشقان د يار تر سپيو هم ځارېږي

ګڼه ما د رقيبانو څه پروا کړه

زه رحمان چې ستا د حسن ثنا خوان يم

ستا له رويه درست جهان زما ثنا کړه