SOMMAA
رحمان بابا

رحمان بابا

په ورځ ناست يې بې مطلبه

غزل

په ورځ ناست يې بې مطلبه

په شپه خوب کړې بې ادبه

لاس دي وخاته له دواړو

هم له روزه هم له شبه

نه دلې شوې نه هروې شوې

ترمنځ ډوب شوې مذبذبه

عبادت دي په ريا شه

په مذهب کې بد مذهبه

مدام بند يي په سبب کې

بې خبر له مسببه

واړه تشي شړومبې شاربې

خبر نه شوې له مطلبه

ته ویده ورباندي سور يې

اس دي يون کا بې جلبه

تن دی تش په وره وسه

اس دی داغ کړ بې منصبه

د راکب چې واک پردی شي

سود يې څه وي له مرکبه

له ژونديو سره ناست يې

له مرده و مرکبه

هلک لوی شوې په اوبو کې

اوبه نه پيژنې کبه

لکه کاڼی يا کودری

په درياب کې تشنه لبه

نا اګاه ځان اګاه بولې

دا خبره ده عجبه

مرادله زهده معرفت دی

نه تش ځان وژل اقربه

د رحمان شراب له عشقه

نه انګور نه له عنبه