چې يې وليده ستا حسن بې حسابه

له دې قصده تاو پيدا شه له افتابه

په ارزو دي د نرګس سترګي څلور شوې

غنچه سره د زړه په وينو شوه غرقابه

ستا په غم مې سترغلي سرې سرې ناغې شوې

يا خيمې دي سياه پوشي سره طنابه

که دي زلفي په مخ پيچ و تاب شوې ښايي

ويښته څه طاقت لري د اور له تابه

زه چې خدای د ستا د غم سره اشنا کړم

خوشحالي مي نور نايابه شوه نايابه

سترغلي مي د فراق په ژړا سره شول

د سبزې اثر يې پاڅيده له ابه

ماه خورشيد د ي په ښايست پوري شرميږي

ځکه مخ فنا کوي تر کوه قابه

زه دې پيژنم په اصل کې خاکې يې

ځان به څو څنډې په ګوته له ترابه

څو دي خيال د اشنا ګرزي په ليمه کې

خبر زده کړه ته د اوښه له سيلابه

د رحمان به بخت هاله له خوبه ويښ شي

که ته سترګي ورته پورته کړې له خوابه