SOMMAA
رحمان بابا

رحمان بابا

ورکه عاشقي شه هم يې نوم هم يې نشان

غزل

ورکه عاشقي شه هم يې نوم هم يې نشان

زه يې هسې خوار کړم لکه خاک د بيابان

زه د عشق په کار کې تير تر سره هم له مال يم

دريغه که په سر مې دا مشکل کا خدای اسان

کښېوتم د عشق په ادم خورو ګردابونه

نه په وړاندي تلی شم نه په بيرته ګريزان

رنځ د عاشقۍ چې زه ظاهر کړم و طبييب ته

هيڅ ويلي نه شي طبيبان و حکيمان

راشه عاشقي مه کړه رحمانه او که نه وي

تل په اور به ناست يې که پادشاه يې د جهان