رحمان بابا
زه دا هسې ديوانه او مجنون چا کړم
غزل
زه دا هسې ديوانه او مجنون چا کړم
له رواجه له رسومه بېرون چا کړم
نه پوهېږم چې دا چارې په ما څوک کا
لېونی د خپل نګاه په افسون چا کړم
کومې سترګې کوم باڼه کومه غمزه ده
ډوب شهيد غوندې په خاک و په خون چا کړم
توان توفيق خو د فتنو راڅخه نه و
په فتنو د تورو سترګو مفتون چا کړم
رحمان هيڅ له خپله ځانه خبر نه يم
چې دا هسې رنګ زبون و محزون چا کړم