SOMMAA
رحمان بابا

رحمان بابا

چې له نازه پوشيده لري چشمان خپل

غزل

چې له نازه پوشيده لري چشمان خپل

څه به ويني مقتولان او مظلومان خپل

چې کنځل راته په قهرقهر کاندي

دا لا وګڼي په ما باندې احسان خپل

ګفتګو په اشارت کاندي له نازه

کله اسم د چا اخلي په زبان خپل

په ګريبان باندې چې ټک وهي غوتۍ

عاشق کېباسي لاسونه په ګرېوان خپل

خريدار يې له حيرته بې شعور شي

چې د حسن رخت څرګند کا په دکان خپل

چې خپل مخ په ايينه کې ورڅرګند شي

خود پخپله سرفرو کاندي په ځان خپل

چې هر څوک يې عاشقۍ و ته هوس کا

ګويا لوبې کا په دين او په ايمان خپل

هيڅ صرفه د چا په سرو په مال نه کا

ماليدلي دي پخپله مطلوبان خپل

مجنون ملک د عاشقۍ هاله خپل کړو

چې په اور باندې يې وسو ځان و مان خپل

دا مقام دی د هغو رنګه عالمو

چې هيڅ نه ويني په سترګو سود و زيان خپل

افرين د عاشقانو په همت شي

چې ورتېر تر سر و مال ويني جانان خپل

هيڅ د سترګو غړولو خوند يې نه وي

چې رحمان په سترګو نه ويني جانان خپل