رحمان بابا
ماتوي مې خوله په سوک
غزل
ماتوي مې خوله په سوک
خراشي مي زړه په نوک
که نارې وهم که ژاړم
پروا نه لري يو څوک
راشئ ګورئ منصفانو
د دلبرو دا سلوک
لکه ګل په لاس د طفل
زما زړه کا شوک په شوک
د چشمانو په غمزه يې
ژوبل ژوبل يم ټوک ټوک
په توسن د فلک سور شي
دستار کېږدي په سر هوک
هيڅ اثر ورباندې نه کا
د دردمنو درد و دوک
اې رحمانه چې عاشق شي
ځان دې ژاړي کوک په کوک