SOMMAA
رحمان بابا

رحمان بابا

ستا وصال دی رابښلی زما روح

غزل

ستا وصال دی رابښلی زما روح

ستا هجران دی رانېولی زما روح

ستا په مخ پسې يې مخ ونيو راهي شو

له صورته دی وتلی زما روح

چې هرګز ملک الموت پرې نه پوهېږي

هسې شان دی تا وکښلی زما روح

ځان يې هسې ستا په مينه پسې ورک کړ

چې هيچا نه دی ليدلی زما روح

که وي هم به تا څخه وي که يې خدای کا

نه دی بلې خوا ته تللی زما روح

بلبل نه دی دا چې الوځي په ګلو

ستا په لور دی الوتلی زما روح

چې يې خاورې کړ صورت د ستا په در کې

سر تر عرشه دی وکښلی زما روح

ته يې پېژنې چې څه دی يا څه نه دی

نور چا نه دی پېژندلی زما روح

زه رحمان له خپله ځانه خبر نه يم

چې په څرنګ دی وکښلی زما روح