زړه مې بې له خپل نګاره ارام نه کا

کامراني راڅخه غواړي ناکام نه کا

بې ناکامه زيست محال دی په دنيا کې

د کوم اس په خوله کې دخل لګام نه کا

د اسمان ماڼۍ به هم پر قرار نه وي

سالک ځکه قصد د قصر و د بام نه کا

ګاه يې کښېنوي په تخت کله په خاورو

زمانه رضا د هيچا مدام نه کا

بې له سروې چې ازاده خدای پیدا کړه

ترکې ځکه و هيچا ته سلام نه کا

کوه و دشت هم د خزان له غمه رېږدي

ځکه زرکه و چمن ته خرام نه کا

چا چې سر دی په سجده و يار ته ایښی

دوباره له دې سجوده قيام نه کا

چې يې کډه ده د يار په لورې لوښتې

لکه بحر هسې درومي قام نه کا

نشستن د عاشق نشته لکه شمع

څو صورت د عشق په اورکې تمام نه کا

چې محظوظ وي په تش بوی د مهرويانو

هغه فکر د بوسې د پېغام نه کا

چې لذت يې د سروشونډو وي موندلی

نوره مينه د شرابو په جام نه کا

په هغو د لعلو لبو می حرام دی

څو دا نور لذت په خپل سر حرام نه کا

رحمان هسې و خپل يار ته بې حجت دی

لکه عذر چې صاحب ته غلام نه کا